Nënshkrimi i Marrëveshjes së Stabilizim-Asocimit (më poshtë MSA) midis Republikës së Shqipërisë nga njëra anë dhe Komunitetit Evropian dhe Shteteve Anëtare të Bashkimit Evropian nga ana tjetër, më 12 qershor 2006 shënon fillimin e një epoke të re për zhvillimin e politikave institucionale, ligjore, ekonomike dhe sociale të Shqipërisë, me qëllim harmonizimin e tyre me standardet evropiane. Nënshkrimi dhe zbatimi i MSA-së përveç detyrimeve në planin politik, ligjor, ekonomik dhe institucional për Shqipërinë do të shoqërohet edhe me një kuadër të ri të marrëdhënieve BE-Shqipëri, duke shënuar stadin më të avancuar të kësaj marrëdhënie .

“Asquis communitaire”, baza mbi të cilën është ndërtuar dhe evoluon Bashkimi.
Baza ligjore që njeh dhe i jep vlerën përkatëse kësaj të drejte është neni 2 i Traktatit të Komunitetit Europian që parashikon se “Bashkimi i vë vetes si objektiv të ruajë tërësisht “acquis communitare”, dhe ta zhvillojë me qëllim që të vlerësoj se deri në çfarë mase politikat dhe format e bashkëpunimit, të krijuara nga ky Traktat, mund të kenë nevojë që të rishikohen në drejtim të garantimit të frytshmërisë së mekanizmave dhe institucioneve komunitare” po ashtu neni 3 sanksionon se veprimtaria e Bashkimit duhet të zhvillohet duke respektuar dhe zhvilluar “acquis communitaire”.
“Acquis communitaire” përfaqëson jo tërësisht të drejtën komunitare, sepse rëndësia e tij si koncept është e tillë që përfshin në vetvete, të drejtën komunitare parësore, të versionit të fundit, të qëndrueshme, gati të përhershme, të ndryshueshme me vështirësi për shkak të rëndësisë që ka. E drejta komunitare ndërkohë, është e ndarë në legjislacion parësor dhe legjislacionin dytësor të komunitetit.

 Përafrimi i legjislacionit do të kryhet gjatë dy fazave (sipas nenit 6 të MSA-së):
o Në fazën e parë të periudhës transitore prej 10 vjetësh, do të bëhet përafrimi i legjislacionit në fushën e tregut të brendshëm dhe disa aspekte sociale (neni 70/3). Kjo fazë do të realizoj përafrimin e legjislacionit në fusha lidhur me konkurencën, prokurimet publike, pronësinë industriale, si dhe standardizimin dhe çcertifikimin e produkteve(kusht ky i domosdoshëm për qarkullimin e lirë të mallrave në tregun komunitar).
o Faza e dytë do të realizohet me përafrimin e legjislacionit në fusha të tjera të “acquis communautaire”.

 Bashkëpunimi në fushën e drejtësisë dhe punëve të brendshme
Palët kontraktuese bashkëpunojnë në fushën e drejtësisë dhe punëve të brendshme duke i dhënë rëndësi të veçantë forcimit të shtetit ligjor, fuqizimit të institucioneve në të gjitha nivelet, fuqizimit të pavarësisë së gjyqësorit, përmirësimit të strukturave policore (neni 78 i MSA-së).
Palët do të bashkëpunojnë me përparësi në fushat penale, veçanërisht në luftën kundër terrorizmit, pastrimit të parave, korrupsionit, emigrimit të paligjshëm, drogave të paligjshme, trafikimeve, kontrabandës etj.
Të gjitha këto janë fushat kryesore në të cilat Komuniteti dhe Shqipëria bashkëpunojnë më fort, realizimi i suksesshëm i tyre varet natyrisht nga pala shqiptare.
MSA përban një dokument transitor për Shqipërinë, zbatimit i suksesshëm i tij është “çelësi” që vendi ynë zotëron për tu bërë antare e Komunitetit dhe njëkohësisht do të thotë realizimi i një sërë reformash të rëndësishme përparimtare që priten t’i japin fund tranzicionit të hidhur shqiptar .

 Cili është pozicioni i MSA-së në të drejtën tonë të brendshmë sipas Kushtetuës së vitit 1998?
Rol i veçantë që Kushtetuta i rezeron të drejtës ndërkombëtare është pika që i kemi mëshuar më fort gjatë këtij punimi. Në bazë të piramidës së akteve, Kushtetuta e rendit këtë të drejtë mbi ligjet dhe fuqi më të lartë se ajo në rendin tonë ligjor, ka vetëm Kushtetuta (neni 116).
MSA nuk është një marrëveshje e thjeshtë ndërkombëtare e cila në bazë të Kushtetutës, ka fuqi më të larta juridike se ligjet e brendshme. Ajo themelon marrdhënie me karakter integrues të cilat ndikojnë drejtëpërdrejtë në të gjitha fushat e jetës, madje dhe në sovranitetin shtetëror .
Baza e saj ligjore gjendet si në të drejtën tonë të brendshme ashtu dhe në atë komunitare.
Marrëveshja e Stabilizim-Asociimit është një marrëveshje komunitare e pastër, e cila bazohet te neni 310 i Traktatit të Komunitetit Europian, i cili përcakton se “Komunitetit mund të nënshkruaj me një ose disa shtete ose organizata ndërkombëtare që krijojnë një asociim të karakterizuara nga të drejta dhe detyrime reciproke, veprime të përbahskëta dhe procedura të veçanta.
Ndërsa Kushtetuta jonë, përcakton se Republika e Shqipërisë zbaton të drejtën ndërkombëtare të detyrueshme për të (neni 5) dhe gjithashtu në bazë të këtyre marrëveshjeve u delegon organizatave ndërkombëtare, pushtete të caktuara shtetërore në fusha të ndryshme (neni 123/1). MSA për Republikën e Shqipërisë dhe vendet e tjera të përshira në Procesin e Stabilizim Asociimit, përbën një lloj alter egoje të Traktatit të Komunitetit Europian. Pra MSA-në mund ta përkufiziojmë si një lloj “Traktati në miniaturë” për nga përmbajtja, por me qëllim krejt të ndryshëm nga Traktati vetë dhe me përmasa integrimi shumë më të thjeshta.
Ne e bejmë këtë krahasim për të vënë theksin te rëndësia e madhe që MSA duhet të ketë në të drejtën tonë të brendshme të shteteve të asociouara dhe të legjislacionit komunitar po ashtu kujtojmë se Marrëveshjet e Stabilizim-Asociimit janë pjesë e legjislacionit parësor të Komunitetit . Megjithatë Kushtetuta jonë trajton vetëm të drejtën ndërkombëtare në përgjithësi dhe prima facie nuk i cakton një hapësirë të veçantë të drejtës se Bashkimit Europian, si një e drejtë që po merr gjithnjë e më shumë rëndësi për rendin tonë juridik, neni 122/3 dhe 123/1 i saj, në fakt, “thërrasin” qartazi “njëfarë organizate me seli në Bruksel”.
Sigurisht nëqoftë se Kushtetuta jonë do të shkruaje sot nga e para, me gjasa absolute, legjislacioni komunitar do të trajtohej veçmas nga e drejta ndërkombëtare në tërësi, dhe pozita e saj dhe e kompetencave të institucioneve komunitare mbi vendin tonë, do të ishin më të qarta por Kushtetuta jonë u hartua 12 vjet më parë, në një kohë kur marrdhëniet Shqipëri-BE sapo kishin nisur një kapitull të ri dhe rruga drejt integrimit evropian mbetej e largët dhe jo konkrete.
Ndoshta kur vendi ynë të bëhet një ditë pjesë e BE-së, për shkak të përmasave të angazhimit, ndryshimet kushtetuese do të dalin të nevojshme, ndërsa aktualisht me hyrjen në fuqi të MSA-së dhe në kushtet kur vendi ynë ende ruan statusin e vendit kandidat potencial për t’u antarësuar, mendoj se Kushtetuta e vitit 1998 arrin t’i japi mjaftueshëm rëndësi integrimit evropian, por kjo, theksojmë, në përpuhtje me stadin aktual të zhvillimeve.
Kështu bazuar në rregullimet e saj (Kushtetutës), MSA në rendin tonë të brendshëm juridik mbart këto karakteristika:
 Eshtë një marrëveshje ndërkombëtare e ratifikuar me ligj sipas nenit 121 të Kushtetutës .
 Ajo është tashmë pjesë integrale e legjislacionit tonë të brendshëm (neni 122/1), në përputhje me qëndrimin monist që Kushtetuta jonë mban ndaj raportit midis të drejtës së brendshme dhe asaj ndërkombëtare;
 Ka fuqi mbiligjore. Në rast se një ligj i zakonshëm i miratuar nga Parlamenti nuk përputhet me MSA-në, ajo gëzon përparësinë që ja cakton Kushtetuta (Neni 122/2);
 MSA është ratifikuar nga Parlamenti shqiptar tashmë , dhe prezumohet të jetë në pajtim me Kushtetutën. Kjo sepse asnjë nga subjektet e autorizuara për të vënë në lëvizje Gjykatën Kushtetuese nuk ka vepruar për të goditur ndonjë nen të saj si në kundërshtim me Kushtetutën, përpara se ajo të ratifikohej . Gjithashtu vemi në dukje se Gjykata Kushtetuese në rastin e papajtueshmërisë se një marrëveshjeje ndërkombëtare me Kushtetutën vepron paraprakisht, pra para miratimit të saj.
Te fokusohemi tek përparësia e MSA-së në lidhje me ligjin.
Për ta kuptuar më mirë këtë “aksiomë” të rëndësishme që Kushtetuta jonë ka vendosur, të marrim si shembull një situatë hipotetike në të cilin në një çështje gjyqësore të zakonshme, përpara një gjyqtari të zakonshëm, këtij të fundit i duhet të përdorë si bazë ligjore një akt ligjor(ose nënligjor) dispozitat e të cilit bien ndesh me dispozitat e MSA-së.
Lind pyetja: cila është rruga që duhet të ndjekë gjyqtari në kushtet kur Kushtetuta përcakton në mënyrë të shprehur se një marrëveshje ndëkrombëtare vjen përpara ligjeve që nuk përputhen me të?
Zgjidhja e parë dhe më e natyrshme do të ishte moszbatimi i ligjit ose aktit nënligjor dhe zbatim i drejtëpërdrejtë i Marrëveshjes së Stabilizim-Asociimit. Megjithatë kjo zgjidhje duket e thjeshtë, në fakt përbën një pushtet të rëndësishëm që u është lënë në dorë gjyqtarëve të zakonshëm, një pushtet kontrolli ndaj ligjeve.
Sigurisht që ky kontroll bëhet vetëm për çështjen konkrete dhe ka vlerë vetëm për palët në gjykim(inter partes) sepse “ligji i mënjanuar” vazhdon të mbetet “në fuqi” në rendin tonë juridik, megjithatë nëqoftë se në këtë mënyrë do të vepronin gjithë gjyqtarët që do të duhej të merreshin me të në konflikte të caktuara, atëherë de facto ai do e humbiste fuqinë e tij dhe do të mbetej një ligj në letër të cilin Parlamenti me kalimin e kohës do detyrohej të shfuqizonte.
Theksojmë se gjyqtari i zakonshëm nuk e gëzon kompetencën që i jep neni 145/2 i Kushtetutës. Pra në as një rast, kur ai gjendet përpara një ligji që bie ndesh me MSA-në apo çdo marrëveshje tjetër ndërkombëtare nuk mund të pezulloj gjykimin dhe t’ia dërgoj çyshtjen për shqyrtim Gjykatës Kushtetuese. Këtë të drejtë, Kushtetuta, në mënyrë të shprehur, ja ka dhënë vetëm për rastet që ai çmon se një ligj vjen në kundërshtim me të, pra Kushtetutën dhe nuk ka vend për kurrëfarë interpretimi të mëtejshëm në ktë rast.
Organi që mundohet të bëjë shfuqizimin e një ligji në rastin kur ai gjykohet si i papajtueshëm me një marrëveshje ndërkombëtare është Gjykata Kushtetuese, e cila në bazë të Kushtetutës ka si ndërkombëtare, quajtur ndryshe kontrolli i konvencionalitetit të ligjeve. Subjektet e legjitimuar për të goditur një ligj si të papajtueshëm me MSA-në(në këtë rast), do të jenë të zakonshmit sipas Nenit 134 të Kushtetutës, përveç Gjykatave sipas Nenit 145/2 të cilët siç lartpërmendëm këtë mund ta bëjnë vetëm për rastet e papajtueshmërisë së ligjit me Kushtetutën dhe jo me marrëveshjet ndërkombëtare.
Megjithatë praktika e Gjyatës Kushtetuese lidhur me raste të tilla është praktikisht inekzistente dhe në asnjë rast përpara saj nuk është paraqitur nga Presidenti, Kryeministri apo ndonjë grup deputetësh (i rendisim këta thjesht si subjekte më të natyrshëm në këtë rast duke qënë se respektivisht ligjet i dekretojnë, propozojnë apo miratojnë) si pretendim një ligj i cili mund të konsiderohet në mospërputhje me Kushtetutën.
Një alternativ tjetër disi origjinale përpara gjyqtarit të zaonshëm do të ishte ajo e kontrollit incidental të zakonshëm të ligjeve që janë të papajtueshëm me MSA-në .
Kjo konsiderohet si një rrugë e mesme dhe efikase për të mënjanuar një ligj nga rendi juridik dhe mund të behet duke interpretuar mospërputhjet e tij me MSA-në, duke gjetur te ai mospërputhje dhe me Kushtetutën.
Kjo ngjan si një zgjidhje abstrakte dhe e parealizueshme në praktikë megjithatë nuk është ekzaktësisht kështu duke konsideruar faktin se Marrëveshja e Stabilizim – Asociimit është një marrëveshje e veçantë në karakter dhe shumë e rëndësishme në përmbajtje, shumë nga parimet prej të cilave ajo përshkohet janë të njëjta ose të ngjashme me ato që Kushtetuta jonë përmban. Kështu përmendim respektimin e tëdrejtave të njeriut, shtetit të së drejtës , barazia etj. Sigurisht kjo mbetet një zgjidhje disi më e vështirë për tu vënë në jetë megjithatë mbetet zgjidhje, e mundshme për tu marrë në konsideratë.
Megjithatë që situata të tilla të evitohen, sygjerohen ndryshime në ato ligje që eventualisht të rezultojnë të papajtueshëm me dispozitat e MSA-së në nene të caktuara. Kështu përmendim disa akte ligjore që mendojmë se gjatë zbatimit në praktikë mund të shfaqen në konflikt me MSA-në:
Ligji nr. 9643 “Për prokurimin publik”, datë 20.11.2006, i ndryshuar.
Konflikti mund të rezultojë te përkufizimi që ky ligj i jep termit “mall”, i cili është më i ngushtë nga sa parashikon e drjeta komunitare. Neni 3/7 i tij përcakton se: “Mall” është çdo gjë materiale me vlerë ekonomike”.
Ndërkohë që jurisprudenca e Gjykatës Europiane e Drejtësisë në vendimin e saj “Komisioni VS Italisë ” përcaktoi se: “Mallrat përfshijnë të gjitha produktet të vlerësueshme në para dhe si tëtilla përbëjnë objekt të veprimeve tregtare”.
Megjithatë duket se ky përkufizim i bërë nga ligji vendas nuk shkakton ndonje përplasje me MSA-në. Duket se legjislatori i ka paraprirë kësaj situate me anë të nenit 8 të ligjit që sanksionin se: “Në këtë rast ky ligj bie ndesh me një detyrim që shteti ka në bazë të një marrëveshje me një apo më shumë shtete të tjera apo një organizatë ndërkombëtare, atëherë zbatohen dispozitat e marrëveshjes në fjalë”.
Raporti midis së drejtës së brendshme dhe të drejtës së BE-së (pas anëtarësimit të Shqipërisë në BE):
Marrëveshja e Stabilizim-Asociimit është një dokument dhe instrument tejet i rëndësishëm, nënshkrimi dhe hyrja në fuqi e së cilës përbëjnë një moment historik për zhvillimin e vendit.
Qëllimi final i saj është integrimi i plotë i vendit në BE, por rruga drejt këtij finish-i kërkon detyrime dhe angazhime serioze nga ana e palës shqiptare. Angazhime të cilat kërkojnë kontributin e faktorit politik vendas, andministratës (qëndrore dhe lokale), gjyqësorit dhe çdo shtetasi shqiptar. Në fund të fundit përfitimet kryesore do të jenë për vendin tonë. Njohja dhe zbatimi i MSA-së përkthehet në: nivel më të lartë jetese për shtetasit shqiptarë, respektimi i plotë i të drejtave të njeriut, administratë moderne, institucione të pavarura e demokratike dhe në finalizim, konsolidimi i një shteti demokratik të plotë.
Aktualisht Shqipëria po prek nga afër gjithnjë e më tepër benifitet që rrjedhin nga zbatimi i MSA-së ( kështu rendisim ndër të tjera liberalizimin gradual të tregtisë për mallrat po ashtu pritet shumë shpejt dhe mundësimi i lëvizjes së lirë të shtetasve shqiptarë në vendet e zonës Schengen ) megjithatë vendi ynë akoma mban statusin e vendit kandidat potencial për t’u antarësuar në BE.
Nuk mund të përcaktojmë me saktësi dhe sa kohë i duhet Shqipërisë për të nisur një kapitull të ri e të shumëpritur të mardhënieve të saj me BE-në. Ajo që mund me siguri të pohojmë, është se e ardhmja europiane e Shqipërisë, mund të konsiderohet tashmë si ngjarje e sigurt e të ardhmes.
Kur kjo ndodh shumë zhvillime do të kenë ndodhur dhe të tjera do të duhet të ndodhin. Në këtë kapitull do të ishte interesante të paraqesnim një “tablo” të Shqipërisë si shtet i mirëfilltë komunitar, anëtar me gjithë të drejtat në Bashkim, duke u fokusuar te një pikë delikate siç është raporti mes të drejtës komunitare dhe të drejtës së brendshme dhe më tej te rëndësia e jurisprudencës së Gjykatës Europiane të Drejtësisë.

LEGJISLACIONI KOMUNITAR, KARAKTERISTIKAT E PËRGJITHSHMNE TË TIJ.
Vështirë të gjendet një përkufizim në të cilin Legjislacioni Komunitar të gjej vetveten plotësisht.
E drejta ndërkombëtare, rregullat dhe parimet e saj e përshkojnë këtë legjislacion por megjithatë jemi të bindur se klasifikimi i së drejtës komunitare në të drejtën ndërkombëtare të mirfilltë, do të ishte një përcaktim tepër “i ngushtë” për përmasat dhe dimesionet që përmban kjo e drejtë.
Vetë BE u themelua dhe vazhdon të mbetet një organizatë ndërkombëtare e pazakontë dhe e pakrahasueshme me asnjë tjetër. Kompetencat, pushtetet, fushat e panumërta që prek veprimtaria e saj, pushteti i gjerë ligjvënës dhe kompleksiteti i strukturave institucionale të saj, i japin gati-gati përmasat e një “super shteti”,
Që në themelimin e Komunitetit dhe akteve të para të Bashkimit, po përvijohej gjithnjë e më tepër ideja e një Bashkimi të vërtet ekonomik, politik e social tërësor. Kjo nuk mund të arrihej pa një “korpus ligjor” solid e unik.
Nga traktati në traktat bashkëpunimi mes vendeve komunitare bëhet gjithnjë e më i ngushtë dhe e drejta komunitare ka të bëjë me një larmi mardhëniesh juridike, të cilat mund të kenë karakterin e së drejtës publike dhe private dhe në disa raste, mund të përfshijnë dhe të drejtën penale .
Nëqoftë se mund të bënim një klasifikim të karakteristikave të përgjithshme të së drejtës komunitare, ato më themeloret, me siguri që do të ishin:
 E drejta komunitare ndërton mbi bazat e saj një rend juridik të ri, të veçantë e të pavarur. Ai prek e rregullon një tërësi të gjerë fushash e veprimtarish të Komunitetit dhe vendeve anëtare.
 E drejta komunitare mund të krijoj të drejta dhe detyrime të drejtpërdrejta për shtetasit komunitar. çdo person (qytetar europian) mund të ngrej pretendime përpara gjyatave vendase bazuar në të drejtën komunitare.
 E drejta komunitare ka/duhet të ketë supermaci absolute ndaj të drejtës vendase të çdo shteti komunitar, pozicioni i saj duhet të jetë mbi të drejtën kushtetuese të çdo vendi europian sepse shmangia nga e drejta komunitare për shkak të kushtetutave vendase, do të sillte zbatim jo uniform të kësaj të drejte . Rrjedhimisht duke u zbatuar ndryshe nga shteti në shtet. Komuniteti dhe integrimi nuk do të kishin kuptim.
Rendi ligjor i Komunitetit merr përparësi ndaj legjislacionit kombëtar, meqë ai do të shkatërronte realizimin e objektivave të traktatit nëse ligjit të komunitetit do t’i atribuoshin shkallë të ndryshme vlefshmërie nga njeri shtet anëtar te tjetri .
 Kjo karakteristikë buron nga paraardhësja dhe është çelësi i ingranazhit europian. Bëhet fjalë për cedimin e një pjese të sovranitetit shtetëror nga ana e shteteve anëtare në funksion të zbatimit uniform të së drejtës komunitare. Ndryshimet që shtetet anëtare lipsen të bëjnë në Kushtetutat dhe legjislacionin e tyre të brendshëm për të receptuar dhe zbatuar të drejtën komunitare, janë veprime të domosdoshme për t’u ndërmarrë nga ana e çdo shteti pjesë e Komunitetit. Vetë primati i së drejtës komunitare në çdo rast ndaj së drejtës së brendshme, përbën në vetvete një kufizim të pushtetit të brendshëm shtetëror.
 E drejta komunitare vepron si ndaj shteteteve anëtare ashtu dhe ndaj shtetasve europiane. çdo qytetar europian gëzon të drejta dhe mbart detyrime që burojnë nga e drejta ndërkombëtare;
 E drejta komunitare është absolute dhe e detyrueshme. Vendet e Komunitetit nuk kanë të drejtë t’i shmangen përmbajtjes së saj. Po ashtu çdo ligj i brendshëm, përmabjtjen e të cilat vjen në kundërshti me ligjin e Komunitetit nuk duhet të zbatohet (vendimi i Gjykatës së Drejtësisë Europiane, shih çyshtjen Simmenthal vs. Komisionit të Komuniteteve Europiane vendim no. 106/77 datë 09.03.1978). Po ashtu shtetet që dështojnë në zbatimin e ligjit komunitar në mënyrë dhe afatin e duhur mund të paditen nga qytetarët e tyre dhe të kenë të drejtë kompensimi ( shih çështjen Francovich vs. Republikës së Italisë vendimi no.6/90 datë 19.11.1991);
 Gjyqtari kombëtar është i detyruar të garantojë efektshmëri të plotë praktike, efekt të dobishëm (effet utile) të dispozitave të së drejtës komunitare, nëse është e nevojshme duke shmangur çdo dispozitë kombëtare që bie ndesh me masën ligjore në fjalë, edhe nëse ligji kombëtar është miratuar më pas. Nuk është e nevojshme as gjykata t’i kërkoj ligjvënësit apo Gjykatës Kushtetuese shfuqizimin pararendës të dispozitës ligjore .
 E drejta komunitare garantohet në zbatim nga një institucion i veçantë që është Gjykata e Drejtësisë Europiane . Kjo gjykatë ka rol themelor jo vetëm në interpretimin dhe garantimin e së drejtës komunitare por dhe në evoluimin dhe pasurimin e saj.
Pra në përmbledhje themi se ligji Komunitar i sfidon klasifikimet e gjithëpranuara të ligjit ai është is ndërkombëtar dhe kombëtar, si publik dhe privat, substancial dhe procedural, i shpallur dhe i formuluar si precedentë. Ai është ligj sui generis dhe si i tillë duhet të trajtohet .

 

Cili do të jetë raporti i së drejtës së brendshme me të drejtën parësore dhe dytësore të BE-së?
Me tu bërë anëtare e Bashkimit Europian, Republika e Shqipërisë do të duhet të marrë përsipër një tërësi detyrimesh të rëndësishme, kryesore ndër to është zbatimi i plotë dhe i menjëhershëm i së drejtës komunitare.
Cdo shtet i antarësuar rishtazi, bëhet automatikisht shtet komunitar në efekte të plota, i cili gëzon të drejta dhe mbart detyrime ashtu si dhe shtetet e tjera anëtare.
Sigurisht në marrëveshjen finale të pranimit në Bashkim, parashikohet një periudhë tranzitore gjatë së cilës shteti i anëtarësuar duhet të angazhohet maksimalisht në transpozimin e së drejtës komunitare brenda rendit të brendshëm juridik, kjo për shtetin e bërë anëtar, do të thotë ndryshim të akteve të brendshme, në mënyrë që të jenë në pajtueshmëri me të drejtën komunitare dhe reforma të rëndësishme institucionale, në mënyrë që kjo e drejtë të vendos në zbatim.
Zakonisht periudha tranzitore gjatë së cilës shteti që është anëtarësuar rishtazi, ndodhet në kushte jo plotësisht të njëjta me shtetet e tjera anëtare, lihet mënyrë që ky shtet të bëj të tijin gjithë legjislacionin komunitar të detyrueshëm për zbatim.
Ky lëshim megjithatë zgjat pak zakonisht sepse prezumohet që shteti i antarësuar duhet të ketë realizuar përafrimin e legjislacionit të brendshëm me atë komunitar, që gjatë zbatimit të Marrëveshjeve të Stabilizim-Asociimit, kujtojmë se për Shqipërinë një nga detyrimet që MSA vendos për palën shqiptare është përafrimi i legjislacionit vendas me atë komunitar (neni ½). Në fund shteti do të duhet të jetë pothuaj në një hap me anëtarët e tjerë në zbatimin e asaj që ligji komunitar parashikon apo ka parashikuar.

 

 

 

 

 

 

 

 

Leave a reply